پس از جنگ‌ها و شکست تلاش‌های پیشین، نشانه‌هایی از خوش‌بینی محتاطانه در مذاکرات ایران و آمریکا

گفتگو با روزنامه نیویورک تایمز 2 تیر 1405 - 

 

توسط: Erika Solomon

دو جنگ ویرانگر و فروپاشی دو تلاش پیشین برای میانجی‌گری لازم بود تا این اتفاق رخ دهد.
اکنون، به گفته کارشناسان منطقه‌ای، ایران و ایالات متحده سرانجام آماده به نظر می‌رسند که دست‌کم تلاش کنند با حسن نیت به یک توافق دست یابند.

بدبینی زمانی که مذاکرات آخر هفته گذشته در سوئیس آغاز شد، بسیار بالا بود؛ مذاکراتی که به میزبانی میانجی‌گران بین‌المللی برگزار شد و هیئت‌هایی را گرد هم آورد که رهبری آن‌ها را معاون رئیس‌جمهور، جی‌دی ونس، و رئیس مجلس ایران، محمدباقر قالیباف، بر عهده داشتند.

بی‌اعتمادی میان دو کشور عمیق و چندین دهه‌ای است. ماه‌ها کشمکش میانجی‌گران طول کشید تا چارچوبی برای مذاکرات تدوین کنند که دو طرف بتوانند با آن موافقت کنند. از زمان آغاز گفت‌وگوها، دو طرف محتوای مذاکرات را به قدری متفاوت توصیف کرده‌اند که ممکن است این پرسش مطرح شود که آیا آن‌ها اصلاً در همان مذاکرات واحد حضور داشته‌اند یا نه.
با این حال، تحلیلگران سیاسی می‌گویند که اکنون هم تهران و هم واشنگتن واقعاً به پیشرفت نیاز دارند.

ساسان کریمی، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه تهران و مقام پیشین دولت ایران، گفت که به باور او خواسته‌های حداکثری هر دو طرف عمدتاً جنبه موضع‌گیری و نمایش سیاسی داشته است.

او گفت اختلاف‌هایی وجود داشت، «اما نه به بزرگی آن چیزی که نشان داده می‌شود.» او افزود که احتمالاً این لفاظی‌ها با هدف راضی نگه داشتن مخاطبان داخلیِ سخت‌گیر در هر دو کشور انجام شده است.

آقای ترامپ، که زمانی وعده داده بود ایران را وادار به تسلیم کند و توافق هسته‌ای بهتری نسبت به توافق دوران رئیس‌جمهور باراک اوباما به دست آورد، اکنون باید نشان دهد که هزینه‌های عظیم جهانیِ جنگی که او آغاز کرد، ارزشش را داشته است.

و آقای کریمی افزود که دولت ایران نیز باید با پایگاه حامیان تندرو و سخت‌گیر خود روبه‌رو شود؛ پایگاهی که با توافق با ایالات متحده مخالفت می‌کند و برخی نظرسنجی‌های داخلی برآورد می‌کنند که حدود ۳۸ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهد. طبقه حاکم جدید ایران ممکن است این گروه را جمعیتی حیاتی ببیند که پس از از دست دادن شمار زیادی از رهبران ارشد خود در جریان جنگ، نیاز دارد برای جلب حمایت آن‌ها تلاش کند.

نارضایتی عمومی در ایران همچنان بالا است، تنها یک ماه پیش از آغاز جنگ، نیروهای امنیتی مجبور شدند اعتراضات سراسری ضدحکومتی را به‌شدت سرکوب کنند.

 

 

لینک مصاحبه در نیویورک تایمز:

 

 

فایل مصاحبه: